Okulista bada narząd wzroku pod kątem chorób oczu takich jak:
Jest jedną z głównych przyczyn pogorszenia lub utraty wzroku u osób, które ukończyły 55. rok życia. Rozwój tej choroby jest zazwyczaj naturalną konsekwencją procesu starzenia się organizmu i towarzyszącym temu zaburzeniom metabolicznym. Z upływem lat naturalna soczewka oka traci przejrzystość, a pojawiające się zamglenie stanowi barierę w przedostaniu się światła do siatkówki.
Jest grupą chorób, których wspólną cechą jest uszkodzenie nerwu wzrokowego (neuropatia nerwu wzrokowego), powstające na skutek zbyt wysokiego dla danej osoby ciśnienia wewnątrzgałkowego. Prowadzi to do obniżenia ostrości wzroku, charakterystycznych ubytków w polu widzenia oraz zmian w wyglądzie tarczy nerwu wzrokowego, co jest odzwierciedleniem stopnia zaawansowania jaskry.
Zwyrodnienie plamki związane z wiekiem, to choroba obszaru na dnie oka wokół tzw. plamki żółtej. Plamka żółta to część siatkówki, odpowiedzialna za widzenie szczegółów, czytanie, rozróżnianie kolorów. Wraz z wiekiem oko traci zdolność do usuwania pozostałości procesów chemicznych, które w nim zachodzą i to właśnie one powodują zwyrodnienie, odkładając się pod siatkówką.
W miejscu zaniku receptorów – w centralnym punkcie – widzi się czarną plamę. Nieleczone zwyrodnienie sprawia, że utrudniająca widzenie czarna plama stopniowo się powiększa. Choroba zwykle dotyczy obu oczu, chociaż może również pojawić się niesymetrycznie; zazwyczaj ujawnia się po 50-60 roku życia.
